🌟Μια φορά κι έναν καιρό, στον ουρανό ζούσε ένα μικρό αστέρι που το έλεγαν Αστέρη. Δεν ήταν ούτε το πιο λαμπερό, ούτε το πιο μεγάλο, μα είχε μια ζεστή καρδιά που ήθελε να βοηθά όσους είχαν χαθεί στο σκοτάδι.
🌌 Τα άλλα αστέρια τον κορόιδευαν κάποιες φορές:
— Εσύ είσαι πολύ μικρός για να φωτίσεις κάτι σπουδαίο…
Αλλά ο Αστέρης χαμογελούσε και συνέχιζε να λάμπει, έστω και λίγο. Γιατί πίστευε πως ακόμα και το πιο μικρό φως, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο κάποιου.
🌲 Κάτω στη γη, υπήρχε ένα μέρος που όλοι φοβόντουσαν: Το Σκοτεινό Δάσος. Λεγόταν έτσι γιατί καμιά ακτίνα ήλιου δεν έμπαινε εκεί. Ήταν γεμάτο σκιές, σιωπή και φόβους.
🌧️ Οι άνθρωποι περνούσαν από μακριά. Τα ζώα το απέφευγαν. Μέχρι που μια μέρα, ένα μικρό κορίτσι, η Νεφέλη, χάθηκε εκεί μέσα κυνηγώντας μια πεταλούδα.
— Μαμά! Μπαμπά! φώναξε, αλλά κανείς δεν απάντησε.
🕯️ Ο ουρανός την είδε. Και ο Αστέρης ένιωσε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Κοίταξε κάτω και ψιθύρισε:
— Αν εγώ δεν πάω… ποιος θα πάει;
🌠 Και τότε, έκανε κάτι που κανένα αστέρι δεν είχε κάνει ποτέ: έπεσε από τον ουρανό σαν λαμπερή βροχή φωτός και προσγειώθηκε απαλά στο κλαδί ενός μαύρου δέντρου, ακριβώς πάνω από τη Νεφέλη.
👧 Η μικρή σήκωσε το βλέμμα της και είδε μια ζεστή λάμψη σαν φλόγα χωρίς φωτιά. Ο Αστέρης δεν μιλούσε, μα φώτιζε τον δρόμο μπροστά της.
🌿 Όπου πήγαινε, οι σκιές μαλάκωναν. Τα κλαδιά έκαναν λίγο πίσω. Τα μάτια των ζώων που παραμόνευαν στο σκοτάδι… χαμήλωναν.
🦉 — Ποιος είσαι; ρώτησε μια κουκουβάγια.
— Ένα φως, απάντησε ο Αστέρης. Όχι μεγάλο. Μα αρκετό.
🌤️ Με τον Αστέρη οδηγό, η Νεφέλη περπάτησε. Κάθε της βήμα φώτιζε λίγο περισσότερο το μονοπάτι. Ώσπου στο βάθος, φάνηκε ένα ξέφωτο. Ένα μέρος που κανείς δεν είχε ξαναδεί: ένα λιβάδι μέσα στο σκοτεινό δάσος!
🌸 Ανθισμένο, ήσυχο, μαγικό.
— Εδώ είμαι ασφαλής, είπε η Νεφέλη.
— Και τώρα ήρθε η ώρα να γυρίσεις πίσω, της είπε ο Αστέρης μέσα από τη λάμψη του.
🧡 Η Νεφέλη χαμογέλασε.
— Όταν μεγαλώσω, θα λέω πως με έσωσε ένα φως από τον ουρανό. Όχι μεγάλο. Μα γεμάτο αγάπη.
🌌 Ο Αστέρης επέστρεψε ψηλά. Δεν ήταν πια ο μικρότερος. Ήταν το αστέρι που είχε κατέβει στη γη για να φέρει φως εκεί που κανείς δεν τολμούσε.
⭐ Κι από τότε, κάθε φορά που κάποιος χανόταν στο σκοτάδι, ένα μικρό φως άναβε κάπου. Ίσως ένα λυχνάρι, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο…
Γιατί… ο Αστέρης είχε αφήσει κάτι πίσω του:
👉 τη γνώση ότι το φως δεν χρειάζεται να είναι δυνατό — αρκεί να είναι αληθινό.
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης