👠 Ένα παραμύθι για την καλοσύνη που λάμπει, ακόμα κι όταν την καλύπτει στάχτη
✦ Κάποτε, σε μια χώρα με κρυστάλλινα ποτάμια και λουλούδια που ψιθύριζαν στο φεγγάρι, ζούσε ένα κορίτσι με καρδιά καθαρή σαν το φως. Την έλεγαν Έλη, αλλά όλοι την φώναζαν Σταχτοπούτα, γιατί κάθε μέρα καθάριζε τις στάχτες από το τζάκι.
✦ Ο πατέρας της είχε παντρευτεί μια σκληρή γυναίκα, η οποία είχε δύο κόρες. Όταν εκείνος πέθανε, το σπίτι γέμισε σκοτεινιά. Η μητριά της την έντυσε με κουρέλια και της πήρε το δωμάτιο· της άφησε μόνο μια γωνιά δίπλα στο τζάκι μαζί με τη στάχτη.
✦ Κάθε βράδυ, η Σταχτοπούτα κοίταζε τα αστέρια και έλεγε:
«Μαμά, μπαμπά… ελπίζω κάπου να υπάρχω ακόμα για κάποιον.»
✦ Η φωνή της όμως ταξίδευε ψηλά. Και κάθε φορά που έκλαιγε, ένα μικρό αστέρι έπεφτε απ’ τον ουρανό και την άκουγε.
✦ Μια μέρα, ήρθε προσκλητήριο από το παλάτι. Ο πρίγκιπας θα έκανε έναν μεγάλο χορό. Όλες οι κοπέλες του βασιλείου μπορούσαν να πάνε — ίσως η Σταχτοπούτα να έβρισκε εκεί την καρδιά που έψαχνε.
✦ Η μητριά γέλασε. «Εσύ; Στον χορό; Με τα παλιά σου παπούτσια και τα μαύρα χέρια;»
Οι αδερφές της φόρεσαν μετάξια και φτερά, ενώ εκείνη έμεινε πίσω να σκουπίζει.
✦ Τότε, ο άνεμος άρχισε να φυσά περίεργα. Τα φύλλα στροβιλίστηκαν γύρω της και από τον αέρα γεννήθηκε μια γυναίκα με μαλλιά σαν σύννεφα και μάτια γεμάτα φως.
Ήταν η Νεραϊδονονά της.
✦ «Παιδί μου», είπε γλυκά, «η καλοσύνη σου είναι η πιο δυνατή μαγεία. Και ήρθε η ώρα να λάμψει.»
Χτύπησε το ραβδί της στο έδαφος και…
✨ Ένα παλιό κολοκύθι έγινε χρυσή άμαξα με δαντελένιες ρόδες
✨ Δύο ποντικάκια έγιναν άλογα λευκά σαν αυγή
✨ Τα κουρέλια έγιναν φόρεμα από αστρική σκόνη και φως του φεγγαριού
✦ Στα πόδια της, φόρεσε δυο γοβάκια από γυαλί, φτιαγμένα απ’ τη λάμψη της ψυχής της.
«Μα να θυμάσαι…» είπε η νονά.
«Όταν το ρολόι χτυπήσει δώδεκα τα μεσάνυχτα, η μαγεία θα σβήσει.»
✦ Η Σταχτοπούτα έφτασε στο παλάτι και όλοι σώπασαν.
Ο πρίγκιπας την κοίταξε και ένιωσε ότι όλα τα ποιήματα που δεν είχε πει ποτέ είχαν μόλις πάρει μορφή.
✦ Χόρεψαν, γέλασαν, και στον κήπο του παλατιού μίλησαν για όνειρα, βιβλία, τραγούδια και μοναξιά.
Μα όταν το ρολόι χτύπησε 12, η Σταχτοπούτα έτρεξε να φύγει και καθώς έφευγε, έχασε το ένα της γοβάκι.
✦ Ο πρίγκιπας το κράτησε σαν θησαυρό. «Θα τη βρω… Ακόμη κι αν χρειαστεί να γυρίσω όλο το βασίλειο, θα βρω το κορίτσι που μου έμαθε να βλέπω τα αστέρια αλλιώς.»
✦ Πήγε από πόρτα σε πόρτα σε καμία δεν ταίριαζε το γοβάκι. Μέχρι που έφτασε στο σπίτι της Σταχτοπούτας.
Οι αδερφές προσπάθησαν να το φορέσουν — έσπρωξαν, πίεσαν το πόδι τους, αλλά το γοβάκι δεν τους έκανε. Τότε ο πρίγκιπας είπε να το δοκιμάσει και η υπηρέτρια.
Η μητριά είπε: «Η υπηρέτριά μας; Αποκλείεται!»
Όμως η Σταχτοπούτα πλησίασε ήσυχα. Και… το γοβάκι ταίριαξε στο πόδι της όπως ταιριάζει ένα τραγούδι με την μελωδία του.
✦ Τότε, έβγαλε απ’ την τσέπη της και το άλλο γοβάκι— που είχε φυλάξει όλη τη νύχτα σαν υπόσχεση.
✦ Ο πρίγκιπας την αναγνώρισε αμέσως. Όχι από το φόρεμα. Όχι από τα γοβάκια. Αλλά από τη ματιά της, που είχε μέσα όλα τα αστέρια του ουρανού.
✦ Παντρεύτηκαν, όχι γιατί ήταν όμορφη, αλλά γιατί είχε ψυχή γεμάτη φως.
✦ Και κάθε βράδυ, εκείνη καθόταν στο παράθυρο του παλατιού, με το γοβάκι δίπλα της σαν ενθύμιο, και κοίταζε τα αστέρια — που τώρα φωτίζανε από μέσα της.
✨Ηθικό δίδαγμα ✨
Η αληθινή μαγεία πηγάζει από την καλοσύνη της ψυχής και την ελπίδα, και όχι από την εξωτερική λάμψη. Αν παραμείνεις αυθεντική, η αξία σου θα αναγνωριστεί.
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης