🌿Σε μια πολιτεία μακρινή, όλα ήταν… ίδια. Τα σπίτια είχαν το ίδιο χρώμα. Οι άνθρωποι ντύνονταν το ίδιο. Τα παιδιά είχαν το ίδιο κουρεμένο μαλλί, τις ίδιες τσάντες και έλεγαν τις ίδιες λέξεις. Κανείς δεν ξεχώριζε.
👟 Μέχρι που, ένα πρωί, εμφανίστηκε ένα παιδί με πολύχρωμα παπούτσια. Το ένα ήταν ροζ με αστέρια και το άλλο πράσινο με καρδιές. Όλοι το κοίταζαν περίεργα. Ψιθύριζαν:
— «Δεν ταιριάζει…»
— «Είναι λάθος…»
— «Δεν πρέπει να φοράει τέτοια…»
👧 Το παιδί ονομαζόταν Αλέλια. Δεν ήταν ούτε κορίτσι ούτε αγόρι. Ήταν απλώς… Αλέλια. Έλεγε ιστορίες που κανείς δεν είχε ξανακούσει. Ζωγράφιζε με τα μάτια κλειστά και έβαζε στον ουρανό καινούργια χρώματα.
🌀 Τα άλλα παιδιά στην αρχή την κορόιδευαν. Έλεγαν ότι είναι “παράξενη”. Κανείς δεν καθόταν μαζί της.Μέχρι που, ένα απόγευμα, έγινε κάτι απρόσμενο.
📘 Ο Τομ, ένα αγόρι που αγαπούσε τα μαθηματικά, δεν μπορούσε να λύσει έναν γρίφο. Έψαχνε βοήθεια, αλλά κανείς δεν ήξερε πώς. Η Αλέλια πλησίασε, κοίταξε τον πίνακα και είπε:
— «Κοίτα τον κύκλο σαν να είναι κύμα. Δεν έχουν όλα αρχή και τέλος… μερικά απλώς κυλούν.»
🔮 Και τότε, ο Τομ κατάλαβε. Το πρόβλημα λύθηκε. Μα πιο πολύ λύθηκε το βλέμμα του. Για πρώτη φορά, κοίταξε την Αλέλια όχι σαν κάτι ξένο… αλλά σαν κάτι νέο.
🌈 Από εκείνη τη μέρα, όλο και περισσότερα παιδιά άρχισαν να της μιλάνε. Ένας-ένας, άρχισαν να φορούν κάλτσες με σχέδια, να γράφουν με μωβ μελάνι, να τραγουδούν τις λέξεις τους αντί να τις λένε.
🧩 Η Πόλη των Ίδιων άρχισε να αλλάζει.Όμως κάποιοι μεγάλοι δεν ήταν χαρούμενοι με αυτή τη μεταμόρφωση. Έλεγαν:
— «Αυτό δεν είναι σωστό.»
— «Η τάξη μας θα χαθεί.»
— «Αυτή η διαφορετικότητα θα φέρει χάος!»
🕰️ Έτσι αποφάσισαν να διώξουν την Αλέλια από το σχολείο.
⚖️Το Δικαστήριο των Ονείρων
📢 Η απόφαση των μεγάλων ήταν αυστηρή:
«Η Αλέλια πρέπει να φύγει. Φέρνει αναστάτωση. Δεν ταιριάζει στο πρότυπο της πόλης μας.»
🎒Η Αλέλια δεν έκλαψε. Πήρε την τσάντα της, φόρεσε τα παπούτσια της — το ροζ με τα αστέρια και το πράσινο με τις καρδιές — και ετοιμάστηκε να φύγει.Όμως εκείνη τη στιγμή, ο Τομ στάθηκε μπροστά της.
— «Αν φύγει η Αλέλια… τότε φεύγει κι η χαρά!» φώναξε.
— «Και η μουσική!» είπε η Ζωή.
— «Και το θάρρος να είμαστε ο εαυτός μας!» φώναξαν κι άλλα παιδιά.
📚 Έτσι γεννήθηκε η ιδέα: να γίνει ένα Δικαστήριο των Ονείρων, όπου δεν θα μιλούσαν οι μεγάλοι… αλλά οι ιστορίες.
🏛️ Την επόμενη μέρα, στην πλατεία της πόλης, στήθηκε ένα ξύλινο τραπέζι. Αντί για κριτές, υπήρχαν μαξιλάρια για να καθίσουν τα παιδιά. Κι αντί για νόμους, υπήρχαν όνειρα ζωγραφισμένα σε χαρτί.
🗣️ Ένα-ένα, τα παιδιά σηκώνονταν και μιλούσαν:
— «Όταν ήρθα πρώτη φορά εδώ, φοβόμουν να πω τι αγαπώ. Η Αλέλια με ρώτησε τι ονειρεύομαι. Κανείς δεν με είχε ρωτήσει ποτέ πριν.»
— «Η Αλέλια μου έμαθε πως μπορώ να τραγουδήσω με τη φωνή μου, όχι με τη φωνή που περιμένουν οι άλλοι.»
💔 Τελευταία μίλησε η ίδια η Αλέλια:
— «Δεν θέλω να αλλάξετε για μένα. Θέλω μόνο να ξέρετε πως η διαφορά δεν είναι σκιά. Είναι χρώμα. Αν ζωγραφίζετε μόνο με το ίδιο χρώμα, δεν έχετε πίνακα. Έχετε τοίχο.»
🕯️ Έπεσε σιωπή.Μια γιαγιά από το πλήθος σηκώθηκε.
— «Και ποια ήμουν εγώ, όταν ήμουν παιδί; Έραβα φορέματα από πανιά που μου έμεναν. Και με έλεγαν ‘ακατάστατη’. Μήπως… ήμουν κι εγώ Αλέλια κάποτε;»
🌠 Κι ένας-ένας, οι μεγάλοι άρχισαν να θυμούνται:το αγόρι που αγαπούσε τις πεταλούδες, το κορίτσι που ήθελε να φτιάχνει ρομπότ, το παιδί που τραύλιζε όταν διάβαζε δυνατά — όλοι κάποτε ήταν διαφορετικοί, αλλά έμαθαν να κρύβονται.
🌈 Η Πόλη των Ίδιων άρχισε να θυμάται πώς είναι να είναι αληθινή.
Ένα Σχολείο για όλους
📚 Από την ημέρα του “Δικαστηρίου των Ονείρων”, κάτι άλλαξε στην πόλη. Όχι απότομα — σαν κεραυνός — αλλά σαν ήλιος που ανεβαίνει σιγά-σιγά πίσω από τα σύννεφα.
🎒 Το σχολείο άρχισε να γεμίζει με γωνιές διαφορετικότητας. Υπήρχε γωνιά για ζωγραφιές με τα μάτια κλειστά, γωνιά για τραγούδι χωρίς λόγια, γωνιά για σιωπή — για όποιον ήθελε απλώς να ακούει.
👟 Και η Αλέλια; Ερχόταν κάθε μέρα με καινούργια παπούτσια — ποτέ όμοια, αλλά πάντα ίσια στο βήμα της καρδιάς της.
🧩 Η τάξη ονομάστηκε “Μία τάξη για όλους”, γιατί κανείς πια δεν ήθελε να είναι “ο ίδιος με τους άλλους”. Ήθελαν να είναι ο εαυτός τους – δίπλα σε άλλους εαυτούς.
🌈 Μια μέρα, η διευθύντρια ρώτησε:
— «Και αν έρθει ένα παιδί που είναι τόσο διαφορετικό που κανείς δεν το καταλαβαίνει; Τι θα κάνετε;»
Και η Λένα, ένα ντροπαλό κορίτσι που παλιά δεν μιλούσε καθόλου, απάντησε:
— «Θα καθίσουμε δίπλα του μέχρι να το καταλάβει η σιωπή μας.»
💡 Από τότε, στον τοίχο του σχολείου υπάρχει ένα πλαίσιο χωρίς τίποτα μέσα. Κάθε παιδί μπορεί να κολλήσει εκεί ό,τι θέλει: μια λέξη, ένα κουμπί, ένα φτερό, ένα τραγούδι, μια απορία.Και από πάνω του, γράφει:
✨ Εδώ αρχίζει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Εδώ γεννιέσαι όπως είσαι. ✨
🦋 Κανείς δεν ξαναείπε ότι η διαφορετικότητα είναι πρόβλημα. Την είδαν επιτέλους όπως είναι στ’ αλήθεια:
ένα θαύμα που συμβαίνει μόνο μία φορά — μέσα σε κάθε παιδί.
📖 Τέλος.
Ή… η αρχή για μια άλλη πόλη, έναν άλλο κόσμο, ή ένα επόμενο παιδί που φοράει πολύχρωμα παπούτσια.
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης