🌸Μια φορά κι έναν καιρό, στην κορυφή ενός καταπράσινου λόφου, υπήρχε ένα μικρό χωριό που το έλεγαν Σιρενάρα. Οι κάτοικοί του ζούσαν ειρηνικά, αλλά δεν ήξεραν πως κάτω από το χώμα έκρυβαν ένα μαγικό μυστικό — το Δάκρυ του Ουρανού. Ένα κρυστάλλινο πετράδι που γεννιέται μονάχα όταν κάποιος αγαπήσει αληθινά.
Η Νερέλια, μια μικρή ορφανή κοπέλα με χρυσά μαλλιά και γαλάζια μάτια, ζούσε μόνη της στην άκρη του χωριού. Της άρεσε να μιλάει στα λουλούδια και να ψιθυρίζει όνειρα στις πεταλούδες.
Μια μέρα, καθώς πότιζε τα γιασεμιά της, εμφανίστηκε μπροστά της μια νεράιδα με φτερά από φως και της ψιθύρισε:
— «Το Δάκρυ του Ουρανού κινδυνεύει. Μόνο εσύ μπορείς να το σώσεις, γιατί στην καρδιά σου υπάρχει η πιο καθαρή αγάπη.»
Η Νερέλια ξεκίνησε το ταξίδι της με οδηγό έναν μαγικό χάρτη φτιαγμένο από αστέρια. Πέρασε μέσα από το Δάσος των Σιωπών, όπου τα δέντρα ψιθύριζαν αρχαία τραγούδια. Εκεί συνάντησε έναν λυπημένο δράκο που είχε χάσει τη φωνή του. Αντί να φοβηθεί, του έδωσε μια αγκαλιά. Τότε εκείνος βρήκε ξανά τη φωνή του και της χάρισε ένα μπουκαλάκι με φίλτρο ελπίδας.
Όταν έφτασε στον Κρυστάλλινο Λόφο, βρήκε τον Σκοτεινό Μάγο να προσπαθεί να σπάσει το Δάκρυ του Ουρανού. Η Νερέλια στάθηκε μπροστά του χωρίς να φοβηθεί.
— «Γιατί θέλεις να καταστρέψεις την αγάπη;» τον ρώτησε.
Ο μάγος άρχισε να τρέμει. Κανείς δεν του είχε μιλήσει ποτέ έτσι, με καλοσύνη.
— «Γιατί ποτέ δεν με αγάπησε κανείς…» είπε με σπασμένη φωνή.
Η Νερέλια τον πλησίασε και του κράτησε το χέρι.
— «Τώρα έχεις εμένα.»
Και τότε… το Δάκρυ του Ουρανού έλαμψε πιο φωτεινά από ποτέ. Έφερε αγάπη σε όλο τον κόσμο, και ο σκοτεινός μάγος μεταμορφώθηκε σε έναν σοφό γέροντα με καρδιά γεμάτη φως.
Η Νερέλια γύρισε στο χωριό, κι από τότε, κάθε άνοιξη, ένα καινούριο αστέρι εμφανιζόταν στον ουρανό. Ήταν το δώρο της αγάπης της — και το σημάδι πως ακόμα και στο σκοτάδι, η αγάπη μπορεί να νικήσει.
Η Νερέλια και η Σκιά που Ξεχνούσε
Μια νύχτα με γεμάτο φεγγάρι, η Νερέλια άκουσε ξανά τα αστέρια να την φωνάζουν. Ένα αστέρι που το έλεγαν Δάκρυ του Ουρανού έλαμπε πιο δυνατά από ποτέ.
Αλλά κάτι σκοτεινό πλησίαζε: μια σκιά που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν — η Σκιά της Λήθης.
Αυτή η σκιά έσβηνε τις αναμνήσεις και έκανε τις καρδιές να ξεχνούν την αγάπη.Η Νερέλια ήξερε πως δεν μπορούσε να τη νικήσει μόνη της.
Έτσι κάλεσε τους φίλους της: τον καλό δράκο Ορφέα, τη γλυκιά νεράιδα Αούρα και το ζωηρό ξωτικό Μιλάνο.
Μαζί ξεκίνησαν για το Βουνό του Καθρέφτη, εκεί που κάθε ψυχή έβλεπε ποιος ήταν στ’ αλήθεια.Καθώς ανέβαιναν, η Σκιά τους μιλούσε με φωνή σιγανή:
— «Ξέχνα ποια είσαι, Νερέλια…»
Αλλά η Νερέλια κρατούσε σφιχτά το φυλαχτό της, φτιαγμένο από το φως του αστεριού, και απάντησε:
— «Δεν ξεχνώ. Η αγάπη θυμάται πάντα.»
Τότε μέσα της άναψε ένα φως τόσο δυνατό, που έδιωξε τη Σκιά για λίγο. Όμως η μάχη δεν είχε τελειώσει ακόμα.
Στην κορυφή του βουνού, η Σκιά πήρε μορφή γυναίκας. Τα μάτια της ήταν σκοτεινά.
— «Ήμουν κάποτε σαν κι εσένα, Νερέλια. Αλλά όταν έχασα την αγάπη, έγινα λήθη…» είπε.
Η Νερέλια την πλησίασε και της μίλησε με δάκρυα στα μάτια:
— «Αν κάποτε είχες αγάπη στην καρδιά σου, μπορείς να την ξαναβρείς.»
Και τότε, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η Σκιά έκλαψε. Από τα μάτια της κύλησαν δάκρυα από φως. Η λήθη εξαφανίστηκε και η γυναίκα μεταμορφώθηκε ξανά σε φύλακα των αναμνήσεων.
Η Νερέλια και η Σκιά που Ξεχνούσε — Μέρος Β’
Αφού η Σκιά έγινε ξανά φύλακας των αναμνήσεων, ένα απαλό φως απλώθηκε σε όλη την κοιλάδα. Οι άνθρωποι άρχισαν να θυμούνται ό,τι είχαν ξεχάσει.
Όμως η Νερέλια ένιωθε πως κάτι δεν είχε τελειώσει.
— «Κάτι λείπει…» ψιθύρισε κοιτώντας τον ουρανό.
Ξαφνικά, μπροστά της πέταξε μια πεταλούδα με φτερά που έμοιαζαν με ηλιαχτίδες.
— «Νερέλια», της είπε με γλυκιά φωνή, «το Δάκρυ του Ουρανού σε καλεί ξανά. Πρέπει να φτιάξεις ένα τελευταίο φίλτρο — το Φίλτρο της Ελπίδας. Μόνο έτσι θα σφραγιστεί για πάντα η λήθη.»
Για να το φτιάξει, η Νερέλια χρειαζόταν τρία πολύτιμα πράγματα:
1. Μια σταγόνα γέλιου από παιδί που ακόμα ονειρεύεται.
2. Ένα πέταλο από το Λουλούδι της Μνήμης.
3. Μια υπόσχεση αγάπης που δεν ξεχάστηκε.
Μαζί με τον Ορφέα, την Αούρα και τον Μιλάνο, ξεκίνησαν για άλλη μια αποστολή.Στην πρώτη πόλη συνάντησαν τον μικρό Ντίνο, ένα αγόρι που δεν μιλούσε πια, αλλά δεν είχε σταματήσει να ονειρεύεται. Όταν τους χαμογέλασε, μια σταγόνα γέλιου γεννήθηκε και ανέβηκε στον ουρανό σαν αστέρι.
— «Έχουμε ακόμα δύο να βρούμε…» είπε η Αούρα με χαμόγελο.Και έτσι, το ταξίδι τους συνεχίστηκε…
Η Νερέλια και η Σκιά που Ξεχνούσε — Μέρος Γ’
Το επόμενο βήμα ήταν να βρουν το Λουλούδι της Μνήμης. Αυτό το λουλούδι φυτρώνει μόνο όταν κάποιος θυμηθεί κάτι που είχε ξεχάσει, μα το είχε αγαπήσει πολύ.
Το ταξίδι τους, τούς πήγε στο Χωριό της Σιγής, εκεί όπου όλοι είχαν σταματήσει να μιλάνε. Η σιωπή είχε πέσει πάνω στο χωριό σαν μια βαριά κουβέρτα, από μια λύπη που κανείς δεν θυμόταν πια.
Η Νερέλια πλησίασε μια γλυκιά γιαγιά που καθόταν δίπλα σε μια πηγή.
— «Θυμάσαι κάποιον που αγάπησες πολύ;» τη ρώτησε απαλά.Η γιαγιά την κοίταξε με μάτια γεμάτα δάκρυα.
— «Είχα έναν αδελφό… Χαθήκαμε σε μια καταιγίδα. Δεν θυμόμουν καν το όνομά του, μα τώρα… το θυμήθηκα. Ήταν ο Φίλιππος.»
Ξαφνικά, δίπλα στην πηγή, φύτρωσε ένα λουλούδι που έλαμπε. Ήταν το Λουλούδι της Μνήμης. Η Νερέλια το πήρε τρυφερά.
— «Μας μένει μόνο ένα…» είπε ο Μιλάνο.
«Η υπόσχεση αγάπης που δεν ξεχάστηκε ποτέ.»
Ήταν το πιο δύσκολο απ’ όλα.Το μονοπάτι τούς οδήγησε σε μια ήσυχη κοιλάδα, όπου ζούσαν δύο ηλικιωμένοι: η Αλία και ο Ντέρος. Ήταν μαζί εξήντα χρόνια, περιμένοντας κάθε μέρα τον γιο τους που είχε φύγει για να κάνει τον κόσμο καλύτερο.Κάθε πρωί, η Αλία άφηνε λίγο φαγητό στο παράθυρο. Και κάθε βράδυ, ο Ντέρος άναβε ένα μικρό φως.
— «Του δώσαμε μια υπόσχεση: πως ό,τι κι αν γίνει, θα τον περιμένουμε. Και δεν σταματήσαμε ποτέ», είπαν.
Μόλις είπαν αυτά τα λόγια, ένα μικρό φως, σαν καρδιά, βγήκε από τα χέρια τους και πέταξε προς τη Νερέλια. Ήταν η υπόσχεση αγάπης.
— «Τώρα μπορούμε να φτιάξουμε το φίλτρο», είπε η Νερέλια με συγκίνηση.
Η Νερέλια και η Σκιά της Λήθης – Τέλος
Μέσα στο Μαγικό Σπήλαιο, η Νερέλια έβαλε προσεκτικά τρία πράγματα σε ένα χρυσό κύπελλο:
μία σταγόνα γέλιου, ένα πέταλο από το Άνθος της Μνήμης, και μία υπόσχεση αγάπης.
Το φίλτρο άρχισε να λάμπει και να χορεύει στο φως.
— «Είναι έτοιμο», είπε ψιθυριστά.
Ξαφνικά, ο ουρανός σκοτείνιασε για λίγο. Η Σκιά της Λήθης εμφανίστηκε μπροστά της, πιο ήρεμη από ποτέ.
— «Θα δώσεις τη μαγεία σου για να λειτουργήσει το φίλτρο;» τη ρώτησε. «Αυτό είναι το τίμημα.»
Η Νερέλια χαμογέλασε.
— «Αν η αγάπη και οι όμορφες αναμνήσεις μπορούν να γιατρέψουν τον κόσμο, τότε ναι. Το αξίζει.»
Πέταξε το φίλτρο στον ουρανό. Πολύχρωμες σταγόνες έπεσαν παντού σαν βροχή.
Όλοι άρχισαν να θυμούνται:
πρόσωπα που αγαπούσαν, υποσχέσεις που είχαν ξεχάσει, τραγούδια από τότε που ήταν παιδιά.
Η γη έλαμψε ξανά.
Η Σκιά της Λήθης χαμογέλασε και εξαφανίστηκε ήσυχα.
Στο σημείο που στεκόταν, φάνηκε ένα καινούριο αστέρι.
Η Νερέλια δεν είχε πια τη μαγεία της.
Αλλά είχε την καρδιά της γεμάτη αγάπη και αναμνήσεις που κανείς δεν θα μπορούσε να της πάρει.
Ο Ορφέας, η Αούρα και ο Μιλάνο στάθηκαν δίπλα της.
Μαζί ξεκίνησαν ένα νέο ταξίδι, για να διηγούνται την ιστορία τους σε όλο τον κόσμο.
Για να μη ξεχαστεί ποτέ.
✨ Και έτσι, η αγάπη νίκησε…
και η μαγεία έμεινε για πάντα μέσα στις καρδιές εκείνων που πίστεψαν.
Τέλος
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης