♦ Κάποτε, πολύ μακριά από εδώ, σε μια κοιλάδα γεμάτη άνθη και χρυσές λιμνούλες, υπήρχε ένα βασίλειο όπου όλα έμοιαζαν τέλεια. Ο βασιλιάς Γεώργιος και η βασίλισσα Σοφία ήταν δίκαιοι και σοφοί. Μα το πιο πολύτιμο διαμάντι του παλατιού ήταν η κόρη τους, η πριγκίπισσα Αγαθή.
♦ Η Αγαθή δεν αγαπούσε τα χρυσαφικά ούτε τα καλοσιδερωμένα φορέματα. Προτιμούσε να περπατά ξυπόλητη στον κήπο, να παίζει με τις πεταλούδες και να σκαρφαλώνει σε δέντρα. Όλοι την αγαπούσαν γιατί είχε μια καρδιά σαν άνοιξη—γεμάτη ζωή, καλοσύνη και φως.
♦ Μια μέρα, η πριγκίπισσα ανακάλυψε ένα μικρό ξύλινο κουτί στο παλιό κελάρι του παλατιού. Μέσα του υπήρχε ένα σκουριασμένο ραβδάκι, το οποίο δεν είχε καμία λάμψη, κανένα πετράδι, ήταν ένα μόνο παλιό σίδερο. Πάνω του ήταν χαραγμένα τα λόγια: “Ό,τι αξίζει, λάμπει από μέσα.”
♦ Από εκείνη τη μέρα, η Αγαθή δεν το αποχωριζόταν. Όλοι την κορόιδευαν. “Πώς γίνεται μια πριγκίπισσα να κουβαλάει τέτοιο παλιοσίδερο;” έλεγαν. Ακόμα και ο βασιλιάς ανησυχούσε μήπως η κόρη του είχε ξεχάσει τους τρόπους της βασιλικής ζωής.
♦ Ένα πρωί, το βασίλειο σκοτείνιασε. Ο ουρανός πάγωσε, τα λουλούδια μαράθηκαν και οι λίμνες άρχισαν να εξαφανίζονται. Ένας παλιός θρύλος έλεγε ότι όταν το Βασίλειο ξεχάσει την Αλήθεια, οι Νεράιδες του Χρόνου θα πάρουν πίσω τα δώρα της φύσης.
♦ Οι άνθρωποι έτρεξαν στον βασιλιά. Εκείνος κάλεσε μάγους, σοφούς και στρατηγούς. Μα κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει την καταστροφή. Η πριγκίπισσα, με το σκουριασμένο ραβδάκι στο χέρι, έφυγε μόνη της προς το Δάσος των Νεράιδων.
♦ Περπάτησε μέρες, ώσπου βρέθηκε μπροστά σε έναν καθρέφτη νερού. Εκεί, εμφανίστηκε η Νεράιδα των Μυστικών. “Αγαθή,” της είπε, “το βασίλειο σου ξέχασε να τιμά το απλό και το αληθινό. Αν θέλεις να το σώσεις, πρέπει να μου χαρίσεις κάτι δικό σου χωρίς να ζητήσεις τίποτα.”
♦ Η πριγκίπισσα άφησε το ραβδάκι στο νερό και το κοίταξε να βυθίζεται. Τότε, τα δέντρα αναστέναξαν, τα πουλιά ξανατραγούδησαν και τα λουλούδια άνθισαν. Η Νεράιδα την ευλόγησε και της είπε: “Η καρδιά σου ήταν το κλειδί.”
♦ Η Αγαθή γύρισε πίσω και το βασίλειο είχε μεταμορφωθεί. Όχι γιατί είχε σωθεί η φύση, αλλά γιατί οι άνθρωποι είχαν αλλάξει. Άρχισαν να φροντίζουν ο ένας τον άλλο, να αγαπούν το απλό, να σέβονται τη γη. Κι εκεί, στο παλάτι, μια καινούρια ράβδος έλαμπε. Όχι από χρυσό, αλλά από φως που γεννιόταν μέσα της.
🌟 Ηθικό δίδαγμα:
Η πραγματική αξία δεν φαίνεται στην εμφάνιση, αλλά στην καρδιά. Μερικές φορές, αυτό που όλοι περιφρονούν, κρύβει τη μεγαλύτερη δύναμη.
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης