🗝 Μια φορά κι έναν καιρό, στη χώρα του Βορείου Ανέμου, ζούσε ο πρίγκιπας Ντάριο, ένας νέος γενναίος αλλά σιωπηλός πρίγκιπας, που προτιμούσε να ακούει παρά να μιλά. Στην άκρη του βασιλείου του, πάνω σε έναν λόφο καλυμμένο με ομίχλη, στεκόταν ένα κάστρο ξεχασμένο από τον χρόνο — Το Κάστρο με τις Εφτά Πύλες.
✦ Λέγανε πως εκεί κοιμόταν η πριγκίπισσα Άνα, παγωμένη από ένα αρχαίο ξόρκι. Όποιος ήθελε να τη σώσει, έπρεπε να διαβεί τις εφτά μαγικές πύλες. Καθεμία δοκίμαζε όχι τη δύναμη, αλλά την καρδιά εκείνου που τολμούσε να περάσει.
✦ Ο Ντάριο, οδηγούμενος από ένα όνειρο και μια φωνή που του μιλούσε μέσα στη σιωπή, ξεκίνησε το ταξίδι. Μπροστά του, η πρώτη πύλη άνοιξε με έναν ήχο σαν ψίθυρο.
✦ 1η Πύλη: Η Πόρτα της Γενναιότητας
✦ Ένα φως τον τύλιξε και βρέθηκε σε έναν κήπο γεμάτο σκιές. Από μέσα τους ξεπετάγονταν μορφές — δικοί του φόβοι: η αποτυχία, η μοναξιά, η απόρριψη. Για να περάσει, δεν έπρεπε να πολεμήσει. Έπρεπε να προφέρει δυνατά κάθε φόβο. Κι όταν το έκανε, οι σκιές έγιναν λουλούδια. Η πόρτα άνοιξε.
✦ 2η Πύλη: Η Πόρτα της Εμπιστοσύνης
✦ Ένα τεράστιο κενό. Κανένας δρόμος, μόνο κενό. Μια φωνή του είπε: «Προχώρα». Ο Ντάριο, χωρίς να βλέπει τίποτα μπροστά, έκανε ένα βήμα στο άγνωστο — και τότε κάτω από τα πόδια του σχηματίστηκε ένα μονοπάτι από φως. Η εμπιστοσύνη τον πέρασε απέναντι.
✦ 3η Πύλη: Ο Δράκος της Οργής
✦ Ο Ντάριο βρέθηκε μπροστά σε έναν μαύρο δράκο, που ξερνούσε φωτιά και λύσσα. «Αν με νικήσεις, περνάς», βρόντηξε ο δράκος. Ο Ντάριο ύψωσε το ξίφος, αλλά σταμάτησε. Αντί να επιτεθεί, γονάτισε και είπε: «Δεν σε φοβάμαι. Μα βλέπω πόνο στα μάτια σου.»
✦ Ο δράκος δάκρυσε. «Με καταράστηκαν να φλέγομαι από τον θυμό μου. Κανείς ποτέ δεν με είδε.» Τότε η φωτιά του έγινε χρυσός καπνός και έσβησε. Η πύλη άνοιξε. Ο δράκος έσκυψε το κεφάλι σαν φίλος.
✦ 4η Πύλη: Ο Καθρέφτης της Αλήθειας
✦ Σε μια αίθουσα σιωπηλή, ένας καθρέφτης τον περίμενε. Όμως δεν έδειχνε απλώς το πρόσωπό του, αλλά όλα όσα είχε πει ψέματα, όλα όσα είχε κρύψει. Ο Ντάριο ένιωσε ντροπή, αλλά δεν έστρεψε το βλέμμα.
✦ «Σε βλέπω και σε δέχομαι,» είπε στον εαυτό του. Τότε ο καθρέφτης άνοιξε στα δύο, σαν πύλη που ξεκλειδώνεται μόνο από την αποδοχή.
✦ 5η Πύλη: Η Νεράιδα της Σιωπής
✦ Μια μικρή νεράιδα με φτερά από φεγγαρόσκονη στεκόταν στο κέντρο μιας βιβλιοθήκης χωρίς ήχο. Του έδωσε ένα χαρτί. Δεν είχε λέξεις, μόνο λευκό.
✦ «Μίλα με την ψυχή σου, όχι με το στόμα,» του είπε χωρίς ήχο. Ο Ντάριο έκλεισε τα μάτια και άφησε τη σκέψη του να γεμίσει το χαρτί — με αγάπη, ελπίδα, αλήθεια. Τότε το χαρτί φώτισε και η σιωπή έσπασε.
✦ 6η Πύλη: Η Μάγισσα του Εγώ
✦ Μια πανέμορφη γυναίκα του προσέφερε έναν στέμμα και τη βασιλεία: «Ξέχνα την πριγκίπισσα. Ο κόσμος μπορεί να γίνει δικός σου.»
✦ Ο Ντάριο απάντησε: «Δεν ήρθα να αποκτήσω. Ήρθα να δώσω. Αν αξίζω κάτι, είναι να το μοιραστώ, όχι να το επιβάλλω.»
✦ Η μάγισσα χάθηκε μέσα σε έναν καπνό σκόνης. Η πύλη έλαμψε.
✦ 7η Πύλη: Η Πύλη της Επιλογής
✦ Στην τελευταία αίθουσα, στεκόταν η πριγκίπισσα Άνα, μέσα σε φως, χωρίς ξόρκι, χωρίς αλυσίδες.
✦ «Είμαι ελεύθερη,» του είπε. «Μπορώ να φύγω μόνη μου, αλλά ήθελα να δω ποιος θα έρθει με καρδιά και όχι με ξίφος.»
✦ Ο Ντάριο έσκυψε με σεβασμό: «Ήρθα γιατί πίστεψα σε εσένα. Όχι για να σε σώσω, αλλά για να σε γνωρίσω.»
✦ Η Άνα χαμογέλασε. «Τότε ας φύγουμε μαζί, όχι σαν σωτήρας και σωσμένη, αλλά σαν δυο ψυχές που βρήκαν η μία την άλλη.»
✨ Το Τέλος… ή καλύτερα η Αρχή γιατί
✦ ο κόσμος έξω άλλαξε. Το Κάστρο των Εφτά Πυλών χάθηκε πίσω τους, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ, έμεινε μόνο σαν μία ανάμνηση.
✦ Ο Ντάριο και η Άνα έγιναν σύμβολο αληθινής αγάπης — εκείνης που δεν κρατά, δεν εξουσιάζει, αλλά φωτίζει.
✦ Και έτσι έζησαν, όχι για πάντα, αλλά για όσο η καρδιά τους επέλεγε να χτυπά μαζί.
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης