✈️ Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ έναν δρόμο γεμάτο πολυκατοικίες και αυτοκίνητα που κορνάριζαν, ζούσε ο μικρός Πίτερ. Ήταν ένα αγόρι γεμάτο φαντασία, που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Έφτιαχνε πλοία με μαξιλάρια, πετούσε με σεντόνια και μιλούσε με σκιές.
🌠 Ένα βράδυ, καθώς κοίταζε τα αστέρια, άκουσε ένα σφύριγμα στον αέρα και μια λάμψη πέρασε μπροστά απ’ το παράθυρό του. Ήταν η Λούνα, μια μικρή νεράιδα που σκορπούσε παντού χρυσόσκονη.
— «Έλα! Θα σε πάω στο Νησί που δεν μεγαλώνεις ποτέ!» του είπε με χαμόγελο.
🌈 Ο Πίτερ πήρε την ζακέτα του και πέταξε μαζί της, ψηλά πάνω από τις πολυκατοικίες, πάνω από τα σύννεφα και τότε βρέθηκαν σ’ έναν κόσμο αλλιώτικο σε ένα νησί.
🏝️ Αυτό το νησί δεν ήταν σαν τα άλλα νησιά, ήταν γεμάτο ιπτάμενες κούνιες, δέντρα που ψιθύριζαν μυστικά και καρδιές που δεν βιάζονταν να μεγαλώσουν.Εκεί γνώρισε:
— Την Έλλα, που ζωγράφιζε τον ουρανό με σβούρες. — Τον Μιγκ, που μπορούσε να κάνει κάθε φόβο να γελά.
— Και τον Ρούφο, έναν σκύλο-πειρατή που έπαιζε φυσαρμόνικα!
⏳ Όμως, το νησί είχε ένα μυστικό: κάθε φορά που κάποιος ξεχνούσε να ονειρεύεται, ένα σύννεφο σκέπαζε τον ουρανό.
🌀 Κάποτε, ένα τεράστιο σύννεφο απλώθηκε και όλα άρχισαν να χάνονται… Οι παιδικές φωνές σώπασαν.Ο Πίτερ στάθηκε πάνω σε έναν ψηλό βράχο και φώναξε:
— «Αν δεν μπορούμε να μείνουμε για πάντα παιδιά, τότε ας κρατήσουμε τις παιδικές μας καρδιές!»
🎆 Τότε, ο ουρανός άνοιξε τα σύννεφα έφυγαν και η χαρά ξανά γύρισε στο νησί. Ένα-ένα τα παιδιά θυμήθηκαν τι αγαπούσαν, τι ήθελαν και τι τα έκανε να γελούν.
🌤️ Την επόμενη μέρα ο ήλιος σηκώθηκε νωρίς πάνω από το νησί. Οι πρώτες αχτίνες φώτισαν τις κούνιες που αιωρούνταν στον αέρα, τα πολύχρωμα δέντρα που άλλαζαν χρώμα με το γέλιο και τον Πίτερ που κοιμόταν πάνω σε ένα σύννεφο.
🧚♀️ Η Λούνα τον ξύπνησε με τσιμπιές από χρυσόσκονη.
«Ξύπνα! Η μέρα είναι γεμάτη θαύματα!» Ο Πίτερ άνοιξε τα μάτια και γέλασε δυνατά, όπως μόνο τα παιδιά μπορούν.
🏰 Στο Νησί, κάθε παιδί είχε το δικό του μέρος. Ο Πίτερ βρήκε έναν λόφο που ονόμασε “Ο Λόφος των Ονείρων”. Εκεί ανέβαινε κάθε απόγευμα και φανταζόταν ιστορίες για δράκους που μιλούν, κάστρα που πετούν και θησαυρούς που κρύβονται μέσα σε μια καραμέλα.
🪁 Τα παιδιά τον ακολουθούσαν. Μαζί έφτιαχναν αερόστατα από κουβέρτες, καταρράκτες από σοκολάτα και λαβύρινθους από μαξιλάρια. Δεν υπήρχαν κανόνες — μόνο φαντασία και χαρά.
😈 Όμως, στην άλλη άκρη του νησιού, κάτι σκοτεινό ερχόταν. Ο Γκρίζος Άνεμος, μια σκιά που εμφανιζόταν κάθε φορά που κάποιο παιδί άρχισε να αμφιβάλλει για τη μαγεία.
🌫️ Μια μέρα, ο μικρός Τζάκο είπε:
«Κι αν δεν είναι αλήθεια όλα αυτά; Αν απλώς τα φανταζόμαστε;»
Τότε, ένα κομμάτι του ουρανού σκοτείνιασε και ο Γκρίζος Άνεμος ψιθύρισε:
«Όποιος πάψει να πιστεύει, χάνει το φως του…»
🌟 Ο Πίτερ στάθηκε μπροστά του.
«Δεν χρειάζεται να βλέπεις για να πιστεύεις. Χρειάζεται να νιώθεις.» Έπειτα έπιασε το χέρι του Τζάκο και μαζί πέταξαν πάνω από το σκοτάδι, σκορπίζοντας γέλια.
🌈 Το φως επέστρεψε, δυνατότερο από ποτέ. Και τότε ο Πίτερ κατάλαβε πως κάθε φορά που κάποιος διστάζει, χρειάζεται απλώς έναν φίλο να του θυμίσει ποιος είναι.
🌌 Ένα βράδυ μετά από αρκετό καιρό, όλα τα παιδιά μαζεύτηκαν στην κορυφή του Λόφου των Ονείρων. Η Λούνα κράτησε μια κλεψύδρα φτιαγμένη από φεγγαρόσκονη.
🕰️ «Ήρθε η ώρα να διαλέξετε», είπε.
«Ή μένετε για πάντα εδώ ή… γυρνάτε πίσω στον κόσμο των μεγάλων, αλλά με την καρδιά σας γεμάτη φως.»
👦 Ο Πίτερ κοίταξε γύρω του. Είδε τα χαμόγελα των φίλων του, τις αναμνήσεις, τους ουρανούς που πέταξαν μαζί. Έπειτα κοίταξε μέσα του και κατάλαβε:
☀️ «Η μαγεία δεν είναι ένα μέρος, αλλά είναι τρόπος να βλέπεις τον κόσμο.»
🛤️ Έτσι, με ένα φιλί στο μάγουλο από τη Λούνα, πήρε το μονοπάτι του γυρισμού. Όχι γιατί έφυγε από τη μαγεία, αλλά γιατί την κουβαλούσε μέσα του.
🎠 Κι όταν γύρισε, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Το κρεβάτι του έμοιαζε με βάρκα. Η πόρτα του με είσοδο σε νέο πλανήτη και το σχολείο του με κάστρο γεμάτο μυστικά.
💌 Ο Πίτερ μεγάλωσε — αλλά όχι όπως οι άλλοι. Έγραφε παραμύθια, ζωγράφιζε τα όνειρά του, βοηθούσε τα παιδιά να θυμούνται… πώς να πετούν.
🌠 Και κάθε φορά που κοιτούσε τον ουρανό, ήξερε πως εκεί, στο Νησί που Δεν Μεγαλώνεις Ποτέ, ένα κομμάτι του ζούσε για πάντα.
🌈 Τέλος — ή καλύτερα η αρχή για κάθε παιδί που δεν φοβάται να πιστέψει στο αδύνατο ✨
📜 Παραμύθι & εικόνα: © fairytalesworld.com
Για προσωπική χρήση μόνο – Απαγορεύεται η εμπορική αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Δες τους Όρους Χρήσης